زندگانی دکتر محمد قریب

(۱۲۸۸ در تهران – ۱۳۵۳) از اولین پزشکان و در ایران و از بنیانگذاران بیمارستان مرکز طبی کودکان بود.

http://mandegar.tarikhema.org/images/2011/04/2009_01_19__09_46_15_news7.jpg

محمد قریب در سال ۱۲۸۸ در تهران متولد شد. پدرش مرحوم علی اصغر خان قریب و از مردم روستای گرکان از توابع آشتیان بود. تحصیلات ابتدایی را در دبستان سیروس و متوسطه را در دارلفنون تهران (دارالمعلمین) گذراند . او در سال ۱۳۰۶ شمسی در زمره اولین گروه دانشجویان ایرانی بود که برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به فرانسه رفتند. وی در پایان سال اول در شهر رن فرانسه موفق به دریافت جایزه لابراتور تشریح دانشکده پزشکی شد. وی در سال ۱۳۱۴ نخستین ایرانی بود که توانست در کنکور انترنی بیمارستان پاریس موفق شود.

http://mandegar.tarikhema.org/images/2011/04/DrGahrib65.jpg

، به پاس خدمات چشمگیر علمی، به دریافت نشان دانش از دانشگاه تهران و نشان درجهٔ اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش و نشان عالی لژون دونور از دولت فراسه نائل گشت.

وی در سال ۱۳۱۵ با دوشیزه دختر مرحوم استاد عبدالعظیم قریب ازدواج کرد . و در سال ۱۳۱۷ به ایران بازگشت. پس از طی نمودن دوره سربازی در سال ۱۳۱۹ به عنوان دانشیار در دانشگاه به فعالیت علمی مشغول گردید. وی ابتدا در بیمارستان رازی به اداره بخش اطفال مشغول شد و بعد از آن به بیمارستان هزار تختخوابی رفت و در آنجا بخش اطفال را دایر کرد. او در سال ۱۳۱۹ کتاب بیماریهای کودکان را به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۵ با همکاری دکتر حسن اهری آن را با اصلاحات جدید تجدید چاپ نمود.

دکتر قریب در سال ۱۳۲۱ موفق به دریافت نشان عالی دولت فرانسه شد و در سال ۱۳۵۰ به عضویت هیئت مدیره انجمن بین‌المللی بیماریهای کودکان در آمد. همچنین در آخرین سالهای عمر وی موفق به دریافت نشان درجه اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش شد.

وی در طول سالهای فعالیت علمی خود در کنگره‌های مختلف بین‌المللی در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، آمریکا، کانادا، ژاپن، ترکیه و اتریش شد و عضویت چندین مجمع علمی بین‌المللی را برعهده داشت. وی اولین تعویض خون را در ایران انجام داد و از بنیانگذاران انتقال خون در ایران بود.

از مهمترین اقدامات او بنیانگذاری و تأسیس اولین بیمارستان تخصصی کودکان یعنی بیمارستان مرکز طبی کودکان به همراه دکتر حسن اهری بود که ایشان این اقدام را در زمان بازنشستگی خود انجام دادند مرحوم دکتر قریب در حین فعالیت علمی فعالیت سیاسی و اجتماعی نیز داشت به گونه‌ای که بارها در کلاس درس به اقدامات رژیم انتقاد نموده و پس از واقعه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نیز پس از امضای یک بیانیه به همراه ۱۰ تن دیگر از اعضای هیئت علمی دانشگاه مانند ، و به دستور از دانشگاه اخراج شد که این موضوع باعث افزایش محبوبیت ایشان در بین دانشجویان و جامعه دانشگاهی گردید.

مرحوم دکتر قریب در سال ۱۳۵۱ به هماچوری (دفع خون از دستگاه ادراری) مبتلا شد که بعدها تشخیص سرطان مثانه داده شد و اقدامات درمانی انجام شده درایران و آمریکا تأثیر چندانی بر بیماری ایشان نداشته و سرانجام در روز سه شنبه اول بهمن ماه ۱۳۵۳ در بیمارستان مرکز طبی کودکان محل خدمت خود درگذشت و طبق وصیت وی، در قبرستان به خاک سپرده شد. برای مراسم تدفین ، محمدرضا شاه پهلوی بهمراه خودروهای دربار شخصاً جنازه را از تهران تا قم همراهی کردند و آیت الله مرعشی نماز ایشان را قرات نمود.

http://mandegar.tarikhema.org/images/2011/04/183433_1684582712485_1175141250_31491238_2862569_n1.jpg

2 دیدگاه برای “زندگانی دکتر محمد قریب”

  1. سلام خیلی تشکر میکنم و خیلی خوشحالم از اینکه کشور به این خوبی دارم با اینهمه فیلسوف و دانشمند ولی آیا واقعا استحقاق دکتر قریب اینه که مقبره اش خیلی معمولی باشه و بیشتر مردم از کنارش رد بشن بدون اینکه بدونن چه شخصیت مهمی در اونجا مدفونه، ما آیت الله هامون رو که فقط وظیفه اصلیشون رو اونم تبلیغ دین خداست میبرن به عرش اعلاء ولی شخصیتی که باعث نجات جون کلی از بچه های این مرز و بوم شده حتی یه تابلو هم نزدن که بابا قبرش اینجاست…

  2. ادم هم انقدر عقده ای
    دکتر شخصیت فوق العاده ای هستند و همه مردم ما از ارزش و احترام ایشان اگاه هستند
    شما چرا فورا جبهه گیری ضد شرعی میکنید
    در حالی که خود دکتر در دوران حیات پر برکتشان دارای شخصیت مذهبی و انقلابی بوده اند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *