زندگی نامه شیخ بهایی

بهاءالدین محمدبن‏حسین‏عاملی، معروف به شیخ‏بهایی (۱۰۳۰- ۹۵۳ ه ق) از عالمان بزرگ شیعی در سده دهم و یازدهم هجری است. او از جمله نوادر روزگار است که در عرصه‏های گوناگون علمی، سیاسی و هنری شهرت جهانی دارد. بهایی در حوزه علوم عقلی و نقلی دارای تالیفات بسیار است، ایشان در فنون و علوم غریبه نیز دست توانایی داشته است.

در عرصه سیاست از فقهای بزرگ عصر صفوی است و سالیان متمادی عهده‏دار مهم‏ترین منصب سیاسی مذهبی (شیخ الاسلام) در دولت‏شاه عباس اول (مقتدرترین دولت صفوی) بوده است. در قلمرو هنر معماری در رونق بخشیدن به شهر اصفهان و پدید آوردن آثاری ماندگار سرآمد مهندسان عصر خود به شمار می‏رفت، از این رو برای شناساندن این شخصیت جامع الاطراف نویسندگان و پژوهشگران هر کدام از زاویه‏ای به معرفی او پرداخته‏اند. ادامه خواندن “زندگی نامه شیخ بهایی”

امام محمد غزالی و آثار وی

حجه الاسلام ابوحامد امام محمد غزالی (رح) تعداد کتابهای خود را در نامه ای که به سلطان سنجر دو سال پیش از مرگ خود نوشت، افزون بر هفتاد اثر بیان کرده است. وی عمدتاً کتابهای خود را به تازی (عربی) نوشت و تنها پنج اثر نفیس و زیبا از وی به زبان پارسی- دری بجا مانده، که از لحاظ لطافت و سلاست نثر و از لحاظ سبک بیان نغز، ساده و روان از جمله پرارزشترین آثار فارسی به شمار میروند. برعلاوه این پنج اثر (کیمیای سعادت، نصیحه الملوک، زاد آخرت، پندنامه و نصیحت نامه مشهور به ای فرزند)، مجموعه ای از مکاتب فارسی امام غزالی است که توسط یکی از شاگردان ویا اولادگان وی تحت عنوان «فضائل الانام من رسائل حجه الاسلام» جمع آوری و نوشته شده است.

حال به بیان و شرح هریک ازین کتب گرانبها و پرارزش می پردازیم:

۱٫ کیمیای سعادت

۲٫ زاد آخرت

۳٫ نصیحه الملوک

۴٫ پندنامه

۵٫ نصیحت نامه

۶٫ فضائل الانام من رسائل حجه الاسلام

ادامه خواندن “امام محمد غزالی و آثار وی”