بابافرج تبریزی

بابافَرج تبریزی ، از بزرگان صوفیه تبریز در قرن ششم . نام کامل او براساس نوشته لوح قبرش که صاحبِ روضات الجنان ضبط کرده است «بابافرج بن بدل بن فرجِ تبریزی » است . وفاتش در ۵۶۸ اتفاق افتاد و در گورستان گجیل شهر تبریز مدفون است (ابن کربلایی ، ج ۱، ص ۳۷۶ـ۳۷۸). به نوشته ابن کربلایی (همانجا)، که مأخذ مهم احوال اوست ، قبراو در آن گورستان زیارتگاه صوفیان تبریز بوده و «زاویه »ای داشته است که در ۷۵۵ هجری تجدید عمارت شده بود و القاب او را بر آن مزار نوشته بودند. خاندان حافظ حسین کربلایی ، مؤلّف روضات الجنان از خادمان آن مزار بوده اند و بدین سبب به «بابافرجی » شهرت داشته اند. به جهت رؤیایی که یکی از مردم آذربایجان در مکّه معظمه دیده بوده «وقفه » بابافرج روزهای شنبه بوده است ، یعنی صوفیان در این روز به زیارت مزار او می رفته اند. در آن کتاب سلسله ارادت بابافرج را به دو واسطه به جُنَیْد بغدادی می رساند و این نمی تواند درست باشد، زیرا جنید در ۲۹۷ یا ۲۹۸ وفات یافته و بنابراین میان او و بابافرج در حدود ۲۷۰ سال فاصله بوده است . ادامه خواندن “بابافرج تبریزی”