تاریخ ما
گزیده‌ای از تاریخ و تمدن جهان باستان

زندگینامه عبدالحسین آیتی

در این مطلب از تارنما تاریخ ما به زندگینامه عبدالحسین آیتی میپردازیم . با ما همراه باشید .

خرید مجموعه کتاب های تاریخی

در این مطلب از تارنما تاریخ ما به زندگینامه عبدالحسین آیتی میپردازیم . با ما همراه باشید .

 

عبدالحسین آیتی
Husayn Ayati.jpg
عبدالحسین آیتی در جوانی
نام اصلیعبدالحسین بافقی یزدی
زمینهٔ کاریشاعر، محقق، نویسنده و قرآن پژوه
زادروز۱۲۵۰ خورشیدی
۱۸۷۱ میلادی
تفت، یزد
مرگ۱۳۳۲ خورشیدی۸۲ سال
۱۹۵۲ میلادی
ملیتState flag of Iran (1933–1964).svg ایرانی
محل زندگییزد
تخلصضیایی، آواره و آیتی

عبدالحسین بافقی یزدی (۱۲۸۸ ـ ۱۳۷۱ قمری / ۱۳۳۲ – یزد) (معروف به آیتی) و متخلص به «ضیایی»، «آواره» و «آیتی»، از شعرا، محققان، نویسندگان و قرآن‌پژوهان معاصر، و از مبلغین بهائی که به او عنوان رئیس‌المبلغین داده شد و پس از ۲۰ سال به دین اسلام گروید و از منتقدان بهائیت شد.

زندگی آغازین

او در تفت از توابع یزد متولد شد. چنان‌که خود نوشته، در جوانی به فراگیری علوم دینی پرداخت. تحصیلات مقدماتی را در مکتب‌خانهٔ تفت گذراند. در سال۱۳۰۳ به یزد رفت و پس از فراگیری صرف و نحو و علم بلاغت و منطق در ۱۳۰۵ برای ادامهٔ تحصیلات، به عتبات سفر کرد، و به فراگیری فقه و اصولپرداخت. وی در ۳۳ سالگی که امام جماعت مسجد تفت را عهده‌دار بود.

گرایش به بهائیت

دستخطی از عبدالبهاء که عبدالحسین آیتی را «حضرت آواره علیه بهاءالله الابهی» خطاب کرده‌است

بعضی از مبلغان بهایی کتاب‌های این تشکیلات را، به تعبیر خودش، به ترفند، به مطالعهٔ او رساندند و همین امر، سبب شد که عده‌ای از روحانیان محل، وی را به گرایش به بهائیت متهم سازند. اتهام به بد دینی و انحراف عقیده؛ آزار و ایذاء و بدنامی، او را به بهائیت سوق داد.

آیتی به بهائیان پیوست و از آنجا که توان بالای در فن بیان داشت، از جمله مبلغان مهم آنان شد. بیش از ۲۰ سال با عنوان «آواره» که عباس افندی به او داد، به بهائیت خدمت کردو از تحسین و تقدیر رهبران آن (عباس افندی و شوقی افندی) برخوردار شد.به او عنوان رئیس مبلغان نیز داده شد.

بازگشت از بهائیت

Kashf al-hiyal (2) 1.gif

عبدالحسین آیتی پس از مرگ عبدالبها در ۱۳۴۰ قمری دوباره مسلمان شد. وی در تهران کتاب کشف الحیلرا در سه جلد در رد بهائیت تألیف کرد. خود او در باب بازگشتش از بهاییت و نوشتن کشف الحیل می‌نویسد:

چون عبدالبهاء راخائن ایران، هم از حیث مذهب وهم از حیث استقلال وسیاست شناختم، دل از مهرشان بپرداختم وخودرا در زحمت وخطر دیگری انداخته، چند هزار نفر بهائی متعصب را دشمن خود گردانیدم، برای اینکه وجدانم نگذاشتکه مؤلفات سابقه خود را الغاء نکرده بگذریم ومانند میرزا ابوالفضل گلپایگانی به سکوت بگذرانم؛ لذا با الغاء کتب سابقه که در تاریخ ایشان به نام الکواکب الدریه نگاشته بودم و آن هم از تصرفات خودشان مصون نمانده بود بپرداختم وحقایق بی شبهه‌ای را که در مدت بیست سال یافته بودم در چند جلد کتاب کشف الحیل منتشر ساختم.

مطالب خواندنی:

وی بر روی دومین جلد کشف الحیل (چاپ فروردین ۱۳۰۷)شعر زیرا را که خود سروده درج کرده‌است:

گر روشنی از باب بها جویی وبابزین باب نه روشنی برآید نه جواب
بی خانه اگر بمانی ای خانه خرابزان به که به سیل خانه‌سازی و برآب

و هم چنین به مدت شش سال گاهنامه نمکدان را منتشر می‌کرد و از اعضای مؤسس انجمن ادبی یزد بود. در شعر به آواره، ضیائی و آیتی تخلص می‌کرد.

کتاب‌ها

  • الکواکب الدُریّه فی مآثرا البهائیه (۲ جلدی)، مصر/قاهره: السعادت، ۱۳۲۱
  • کشف‌الحِیَل (۳ جلدی)، تهران: نقش جهان، ۱۳۲۶
منبع ویکی پدیا
ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of