علی بن ابیطالب
علي بن ابيطالب(ع)، نخستين پيشواي شيعيان، روز جمعه 13 رجب سال 30 عامالفيل در كعبه در مكه به دنيا آمد. او نخستين مردي بود كه به حضرت محمد(ص) ايمان آورد و در راه اسلام رشادتها و فداكاريهاي بسيار كرد. امامان شيعه از نسل او و دختر پيامبر، فاطمه(س) هستند. دوران 5 سالهي خلافت آن حضرت نمونهي بيمانندي از حكومت اسلامي و عدالت گستري است. ايشان در 19 رمضان سال 40 هجري در محراب مسجد كوفه از ضربهي شمشير ابنملجم مرادي آسيب ديدند و در 21 رمضان به شهادت رسيدند.
آغاز زندگي
ابو الحسن علي بن ابيطالب بن عبدالمطلب، شناخته شده به نام اميرالمومنين، روز جمعه 13 رجب سال 30 عامالفيل(ده سال پيش از بعثت) در كعبه در مكه به دنيا آمد. پدرش، ابوطالب بن عبدالمطلب، عمو و پشتيبان پيامبر اسلام، حضرت محمد(ص)، و از بزرگان قريش بود. مادرش، فاطمه دختر اسد فرزند هاشم، از نخستين زناني بود كه به پيامبر اسلام(ص ) ايمان آورد. هنگامي كه درد زايمان بر آن بانوي گرامي دشوار شد، به سوي مسجد الحرام رفت و خود را به ديوار كعبه نزديك ساخت و چنين گفت:”خداوندا، به تو و پيامبران و كتابهايي كه از سوي تو فرستاده شدهاند و نيز به سخن جدم ابراهيم، سازندهي اين خانه، ايمان راسخ دارم. پروردگارا، به پاس احترام كسي كه اين خانه را ساخت و به حق كودكي كه در رحم من است، تولد اين كودك را بر من آسان فرما .”
هنوز نيايش آن بانوي گرامي به پايان نرسيده بود كه ديوار خانهي كعبه شكاف برداشت و آن بانو به فرمان خداوند به درون كعبع پا گذاشت. فاطمه دختر اسد سه روز در كعبه بود و در آن زمان نتوانستند درب كعبه را بگشايند. سرانجام آن بانو در حالي كه علي(ع) را در آغوش داشت، از همان شكاف، كه اكنون به مستجار شناخته ميشود، بيرون آمد و ابوطالب را از نگراني رهاند. علامه اميني در جلد ششم از كتاب ارزشمند الغدير، اين رويداد شگفتانگيز را از شانزده كتاب اهل تسنن نقل كردهاند.
هنگامي كه علي(ع) كودك خردسالي بود، خشكسالي در مكه پديد آمد و پدرش،ابوطالب، دچار تنگدستي شد. حضرت محمد(ص) با عموي خود عباس بن عبدالمطلب نزد ابوطالب رفتند و هر يك از آنان سرپرستي و پشتيباني يكي از فرزندان او را خواستار شدند. عباس سرپرستي جعفر بن ابيطالب، برادر بزرگتر حضرت علي(ع)، را و محمد(ص ) سرپرستي علي(ع) را بر عهده گرفت. از اين رو، علي(ع) از همان كودكي در خانهي پيامبر بزرگ شد و زير نظر ايشان پرورش يافت.
نخستين مرد مسلمان
پس از آن كه حضرت محمد(ص) به پيامبري برگزيده شدند، حضرت علي(ع ) نخستين مردي بودند كه اسلام را پذيرفتند. طبري، تاريخ نگار و مفسر قرآن، در كتاب تاريخ خود اين حقيقت را اين گونه بيان كرده است كه عفيف كندي به مكه وارد شد و سه نفر را ديد كه پشت سر هم به مسجد الحرام وارد شدند و به شيوهاي متفاوت به عبادت پرداختند. عفيف از ديدن آن كه در ميان بتپرستان مكه سه نفر حساب خود را از جامعه جدا كردهاند و خدايي سواي خداي مردم مكه را ميپرستند، شگفت زده ميشود و از عباس بن عبدالمطلب پيرامون آن سه نفر ميپرسد و چنين پاسخ ميشنود:”نخستين كسي كه وارد شد و جلوتر از دو نفر ديگر ايستاد، برادرزادهي من محمد بن عبدالله است و دومين نفر برادرزادهي ديگر من علي بن ابيطالب است و سومين نفر همسر محمد است. محمد مدعي است كه از جانب خداوند آيين تازهاي آورده است و اكنون در زير آسمان كسي ديگر جز اين سه نفر از اين دين پيروي نميكند .”
پيامبر با همراهي همسر گراميشان، خديجه(س)، و حضرت علي(ع) تا سه سال مردم را پنهاني به اسلام فراخواندند. تا اين كه، خداوند از پيامبر خواست دعوت خود را آشكار كند و در اين راه نخست خويشاوندان خود را به اسلام فرابخواند. از اين رو، پيامبر خويشاوندان خود را به خانه دعوت كردند و از رسالت خويش سخن گفتند و آنها را به اسلام فراخواندند. سپس چنين گفتند:”اكنون كدام يك از شما من را در اين كار ياري ميرساند تا برادر، وصي و خليفهي من در ميان ما باشد؟” پس از اين سخن بود كه علي(ع) از جاي برخاست و گفت:”من تو را ياري ميكنم، اي پيامبر خدا.” پيامبر به او گفت بنشين و پرسش خود را براي دو بار ديگر نيز مطرح كردند. باز هم تنها علي(ع ) بود كه آمادگي خود را براي ياري رساندن به پيامبر به گوش همگان رساندند. آنگاه پيامبر فرمود:”اين مرد، برادر من و وصي من و خليفهي من در ميان شماست. سخن او را بشنويد و از او اطاعت كنيد.”
جانفشاني براي پيامبر
سران قريش كوشش بسيار كردند كه از گرويدن مردم مكه به اسلام جلوگيري كنند، اما كارشكنيهاي آنها به سرانجامي نرسيد و روز به روز بر شمار مسلمانان افزوده ميشد. از اين رو، آنها نشستي برگزار كردند و همنظر شدند كه از هر تيرهاي يك نفر را برگزينند تا پيامبر را هنگامي كه درخواب است، بكشند. اما پيامبر از آن تصميم آگاه شدند و از علي(ع) خواستند آن شب مورد نظر را در بستر ايشان بخوابند تا قريش گمان كند كه پيامبر در خانهي خود در بستر آرميده است. علي(ع) اين درخواست را پذيرفت و در بستر پيامبر خوابيد و حضرت محمد(ص) به همراه ابوبكر از مكه بيرون رفتند تا خود را به مدينه برسانند .
نيمهشب يكي از قريش، كه پيامبر را هنگام بيرون رفتن از شهر ديده بود، به نزد آن گروه رفت و جريان بيرون رفتن پيامبر را به آنها گفت. آنها به سوي خانهي پيامبر رفتند و ديدند كه فردي با همان پارچهي سبزي كه پيامبر هنگام خواب از آن بهره ميگرفت، در بستر خوابيده است. بنابراين، آنها بر اين باور شدند كه پيامبر هنوز از شهر بيرون نرفته است و هنگامي كه خواستند به گمان خود محمد(ص) را بكشند، با علي(ع) رو به رو شدند و به خشم آمدند. برخي از آنها مي خواستند علي(ع ) را بكشند، اما برخي ديگر مخالفت كردند و گفتند كه قصد ما ديگري بود و اكنون بايد در پي او برويم تا از چنگمان بيرون نرود .
به اين ترتيب، علي(ع) با خوابيدن در بستر پيامبر فرصتي فراهم كردند تا ايشان از شهر مكه بيرون بروند و خود را به مدينه برسانند. علي(ع) سه روز ديگر در مكه ماندند تا امانتهايي را كه مردم به پيامبر سپرده بودند، به صاحبان آنها بازگردانند. سپس، به همراه فاطمه(س) و چند نفر از ياران پيامبر، براي پيوستن به آن حضرت به سوي مدينه راه افتادند. آنها پس از طي كردن راهي دشوار به جايي به نام قبا در نزديكي مدينه رسيدند كه پيامبر از 12 روز پيش در انتظار آنان بود. سپس همگي به مدينه وارد شدند.
برادر و داماد پيامبر
حضرت محمد(ص) پس از ورود به مدينه كوشيدند بين دو تيره از مردم آن شهر، اوس و خزرج كه ساليان دراز با دشمني با يكديگر زندگي ميكردند، دوستي و يكپارچگي برقرار سازند. ايشان در اين كار پيروز شدند و سپس از هر كدام آنان خواستند يكي از مهاجران(بخشي از ياران پيامبر كه از مكه آمده بودند) را به برادري برگزيند . در رويدادي كه به پيمان برادري شناخته شد، پيامبر علي(ع) را به برادري خود برگزيدند و گفتند:”تو برادر من دراين جهان و سراي ديگر هستي … آن برادري كه دامنهي هر دو جهان را فراگيرد .”
در سال دوم هجري علي(ع) به خواستگاري فاطمه(س) دختر پيامبر رفتند و به پيامبر چنين گفتند:”پيوند خويشاوندي من با خاندان رسالت و پايداري من در راه دين و جهاد و كوششم در پيشبرد اسلام بر شما روشن است. آيا صلاح ميدانيد كه فاطمه را در عقد من درآوريد؟” پيامبر در پاسخ گفتند:”پيش از شما افراد ديگري از دخترم خواستگاري كردهاند و من درخواست آنان را با دخترم در ميان نهادم، ولي در چهرهي او گرايش چنداني نديدم. اكنون درخواست شما را با او در ميان ميگذارم.” پيامبر(ص) درخواست علي(ع) را با فاطمه(س) در ميان گذاشتند و از سكوت دختر خود به رضايت او پي بردند و گفتند:”الله اكبر. سكوت دخترم نشانهي رضاي اوست.”
دارايي علي(ع) چيزي سواي يك شمشير، يك زره و يك شتر براي كشيدن آب نبود. پيامبر فرمودند:”از شمشير بينياز نيستي و با آن در راه خدا جهاد ميكني. شتر آبكش نيز مورد نياز توست، زيرا براي نخلستان تو آب ميآورد و در سفر بارت را جابهجا ميكند. پس تنها زره برجاي ميماند كه داريي تو به شمار ميرود.” علي(ع) به بازار رفت و زره را به پانصد درهم فروخت و با همراهي چند نفر از ياران پيامبر مقداري عطر، چند ظرف، چند پوست گوسفند و چند چيز ديگر خريدند. سرانجام، زندگي علي(ع) و فاطمه(س) با سادگي و مهرباني آغاز شد. در رمضان سال سوم هجري، حسن بن علي(ع) و در شعبان سال چهارم هجري حسين بن علي(ع) به دنيا آمدند.
پشتيباني از اسلام
حضرت علي(ع) در همهي نبردهايي كه مسلمانان براي دفاع از اسلام انجام دادند، پرچمدار مسلمانان بودند. ايشان تنها در نبرد تبوك حضور نداشتند، زيرا به فرمان حضرت محمد(ص) در مدينه ماندند تا خانوادهي پيامبر و مردم مدينه را از خطر دشمنان داخلي(منافقان) محافظت كنند. در جنگ بدر پيامبر او را براي نبرد تن به تن به ميدان فرستاد و ايشان توانست وليد بن عتبه، برادرزن ابوسفيان، را از پاي درآورند. در آن جنگ بيش از هفتاد نفر از سپاه قريش كشته شدند كه بيشتر آنها به دست تواناني علي(ع) يا با كمك ايشان از بين رفتند. علي(ع) در جنگ احد نيز شماري از سران سپاه قريش را از پا درآوردند و زماني كه جنگ دگرگونه شد و بيم آن ميرفت كه پيامبر كشته شود، علي(ع) با جانبازي و دلاوري خود يورشهاي سپاهيان دشمن را درهم ميشكستند و از جان پيامبر نگهباني ميكردند.
دلاوري علي(ع) در جنگ خندق و كشتن عمرو بن عبدود، پهلوان نامي عرب، بسيار مشهور است. در آن جنگ مردماني از همهي قبيلههاي عرب براي نابودي اسلام و از بين بردن مسلمانان شركت كرده بودند و پيامبر به سفارش سلمان فارسي فرمان دادند تا مسلمانان به گرد شهر مدينه خندق بكنند. با اين همه، عمرو بن عبدود از خندق گذر كرد و هماورد ميطلبيد:”اي مسلمانان ترسو، آن بهشتي كه شما ميپنداريد كه كشته شدگان شما به آنجا ميورند، كجاست؟ آيا مردي پيدا نميشود كه با من پيكار كند و به بهشت برود؟” در اين جا بود كه علي(ع) از جا برخاست و از پيامبر اجازه خواست تا به ميدان برود و با او نبرد كند. اما پيامبر از او خواست كه بنشيند تا شايد ديگري آمادگي خود را اعلام كند. عمر بن عبدود بار ديگر هماورد طلبيد تا سرانجام پيامبر به علي(ع) گفت:”به ميدان برو و به رجزخوانيهاي او پايان بده.”
علي(ع) به ميدان رفت و نخست عمربن عبودو را به اسلام دعوت كرد كه او نپذيرفت. آنگاه نبردي آغاز شد كه پيامبر آن را اين گونه توصيف كردهاند:”امروز همهي ايمان در برابر همهي شرك قرار گرفته است.” در آن برد نخست عمرو ضربهاي بر سر علي(ع) فرود آوردند كه اندكي سرشان را خراشيد، اما در ضربههاي ديگر با ايستادگي آن حضرت رو به رو شدند. سرانجام علي(ع) ضربهي سهمگيني بر عمرو وارد كردند و او را از پاي درآوردند. پيامبر(ص) پيرامون اهميت ضربهي علي(ع) چنين گفتهاند:”اگر امروز ارزش كار تو با ارزش كار همهي ملت من سنجيده شود، ارزش كار تو بر ارزش كار همهي امت برتري دارد.”
پيامبر(ص) در جنگ خيبر، كه براي جلوگيري از يورش يهوديان بنيقريظه به مدينه انجام شد، كار گشودن قلعهي ناعم، يكي از قلعههاي خيبر، را به علي(ع) سپردند و در اين باره چنين گفتند:”فردا پرچم جنگ را به كسي خواهم سپرد كه خدا و پيامبر او را دوست دارند و او خدا و پيامبرش را دوست دارد. كسي كه حملهور ميشود و پيش ميرود و عقبنشيني ندارد.” علي(ع) به ميدان رفتند و با مرحب، پهلوان نامي يهود، رو به رو شدند. نخست او را به اسلام دعوت كردند و چون نپذيرفت با دو ضربه آن پهلوان نامي را به خاك افكندند. سپس، دروازهي قلعه را از جا كندند و راه را براي ورود سپاهيان اسلام به قلعه باز كردند.
غدير خم
در سال دهم هجري، پيامبر(ص) براي انجام فريضهي حج رهسپار مكه شدند و اعلام كردند آنان كه آمادگي دارند، با او همراه شوند. مسلمانان زيادي با پيامبر همراه شدند كه شمار آنان را تا 120 هزار نيز نوشتهاند. پس از پايان پذيرفتن مراسم حج، پيامبر همراه ياران خود راه مدينه را در پيش گرفتند و چون به پهنهي بيآبي به نام غدير خم رسيدند، پيك وحي فرود آمد و از پيامبر خواست كه بايستند و آيهي 67 سورهي مائده را از سوي خداوند بر ايشان نازل كرد:” اي پيامبر، آنچه از سيو پروردگار بر تو نازل شده است، به مردم برسان و اگر نرساني، رسالت خود را انجام ندادهاي و خداوند تو را از گزند مردم حفظ ميكند.” پيامبر نيز پس از گردآمدن همهي همراهان خود و به جاي آوردن نماز ظهر، بر منبري كه از بار شتران درست شده بود، رفتند و پس از ستايش خداوند چنين فرمودند:
“اي مردم، من بهزودي دعوت حق را اجابت ميكنم و از ميان شما خواهم رفت. من در ميان شما دو يادگار گرانبها به جا ميگذارم، كتاب خدا و اهل بيت من. اين دو يادگار تا روز رستاخيز از هم جدا نميشوند. اي مردم، اين دو امانت گرانمايه را پشت سر مگذاريد. تا زماني كه به آنها متوسل شويد، هرگز گمراه نميشويد.”
سپس علي(ع) را نزد خود خواندند و دست او را گرفتند و بالا بردند و با صداي بلند گفتند: “اي مردم، بدانيد هر كه من تا كنون مولاي او بودم، از اين پس علي مولاي اوست. خداوندا دوست بدار آن كه علي را دوست دارد و دشمن بدار آن كه علي را دشمن بدارد. پروردگارا، ياري كن آن كه علي را ياري كند و دشمنان علي را خوار و ذليل گردان.” در اين هنگام بود كه فرشتهي وحي بر پامبر نازل شد و آيهي سوم از سورهي مائده را بر ايشان نازل كرد:”امروز دين شما را كامل كردم و نعمتم را براي شما تمام كردم و اسلام را به عنوان يگانه آيين برگزيدم.” پس از اين كه پيامبر اين آيه را براي مسلمانان بازگو كردند، آنان گروه گروه به سوي علي(ع) آمدند و به ايشان تبريك گفتند. علامه اميني در جلد اول كتاب ارزشمند الغدير اين رويداد را از زبان 110 نفر از صحابه و 84 نفر از تابعين از كتابهاي مورد اعتماد اهل سنت گرد آوردهاند.
در سوگ پيامبر
خانهنشيني
خلافت و عدالت
شهادت و رستگاري
منبع:
1. اميني، عبدالحسين. الغدير. ترجمهي اكبر ثبوت. دارالكتب الاسلاميه، چاپ سوم 1372
2. طبري، محمد بن جرير. تاريخ طبري (تاريخ الرسل و الملوك). ترجمهي ابوالقاسم پاينده. انتشارات بنياد فرهنگ ايران، 1352 ، چاپ دوم انتشارات اساطير، 1365
3. دايره المعارف تشيع. انتشارات محبي، چاپ چهارم 1380
4. شهيدي، سيد جعفر. علي از زبان علي. دفتر نشر فرهنگ اسلامي، 1376
5. سبحاني، جعفر. فروغ ولايت. مؤسسه امام صادق(ع)، 1374
6. ابن ابيالحديد. شرح نهج البلاغه. ترجمهي محمود مهدوي دامغاني. نشر ني، 1367
7. علي بن ابيطالب(ع). نهج البلاغه. به كوشش سيد رضي. ترجمهي عبدالحميد آيتي.
پيوند بيروني


ba salam va arezooye movafaghiate rooz afzoon.
dar neveshtehayetan khabariii az arefe bozorg ,aberouye iran mansoure halaj nist. martabe ishon az bayazide bastamiiii kamtar nist. ba tashakor.
ya alii
درود بر شما دوست عزیز.
سخن شما را به خوبی گوش دادیم و از انتقاد شما سپاس گزاریم.
چندین مطلب در وصف این شخصیت اضافه گردید
“منصور حلاج”
سپاس و گان نیک.
درود بر شما دوست عزیز.
سخن شما را به خوبی گوش دادیم و از انتقاد شما سپاس گزاریم.
چندین مطلب در وصف این شخصیت اضافه گردید
“منصور حلاج”
سپاس و گان نیک.
ba salam va arezooye movafaghiate rooz afzoon.
dar neveshtehayetan khabariii az arefe bozorg ,aberouye iran mansoure halaj nist. martabe ishon az bayazide bastamiiii kamtar nist. ba tashakor.
ya alii
جنگ شيعه وسني برايه سرگرم كردنه مسلمانان نيمه وحشي است تا بعد از 1400سال تو سرومغز هم بزنن وعلي وعمر كنن .در اروپا هم وقتي قدرت در دست كليسا ومذهبيون بود سياه ترين دوران اروپا يا قرون وسطي را گذروندن تا اينكه عقل وشعور به كمكشون اومد وكشيشها را به 4ديواريه كليساها فرستادن واز نكبت دين ودين بازي راحت شدن ولي مسلومنها هنوز ودر قرن 21علي وعمر ميكنن.اين فقط جهل را ميرسونه ونه من ونه كسه ديگه اي نميتونه به يه مسلمونه احمق برسونه كه دين شخصيه وحواست به زندگيت باشه نه اراجيفه 1400 سال پيش.ولي چون اين مطلب در مورده علي هست يه چيزائي را به نويسندش ميگم.بر طبق روايات واحاديث شيعه:علي با چندين وچند زن وصلت كرده وحتي دختر ژيغمبرش را هم در 9 سالگي تصاحب ميكنه.علي در هنگام جنگها هميشه از خدعه ونيرنگ وناجوانمردي بهره ميبرده:در هنگام نبرد تك به تك با عمربن عبدود و….هميشه با ناجوانمرديه تمام حريفش را فريب ميداده وچون قد كوتاهي داشته پاهايه حريفشو قطع ميكرده:حتما جريان تفي كه عبدود به صورتش انداخت را شنيديد يا خونديد.در مكتب علي ميشه هر رذيلتي را انجام داد ومولاي متقيان هم بود.در جريانه يكي از جنگها كسي نفهميد كه علي وعايشه نصف روز كجا بودن وچه ميكردن.علي هزاران انسان را كشت واينو جهاد ميناميد.حالا با تمامه اين تفاصيل تو كه اين مطلب را نوشتي ولابد علي برات يه خداست به اين سوال جواب بده:بر فرض اراجيفي كه در ذهنته وعلي را كامل ترين انسان ميدوني :اگه مولات در زمان حال بود وبرايه يه لقمه نون بايد از صبح تا شب سگ دو ميزد وبرايه يك زن مليونها تومان خرج ميكرد آيا باز هم وقتي بيت المال دستش نبود:كيسه به كول مينداخت تا نون واسه ملت ببره؟يا بتونه چندين زن را تصاحب كنه؟به راستي علي وعلي ها چه ميفهمن از زندگيه وبدبختيهاي جوانه امروزي؟كجاي دنيا به كسي كه با دختري9 ساله رابطه جنسي داشته مولاي متقيان ميگن؟واقعا تا به كي جهل؟
سلام آقای محمد….
بقول خودت 1400 سال از آن تاریخ میگذره اما ببین علی از دست آن اجداد جاهلت چه ها کشیده اما جای خوشحالی است که به اصطلاح دشمنان علی افرادی نادان مثل تو هستند تو هنوز درجهل ونادانی بشری دون مایه گیر کرده ای میخوای در مورد کاملترین انسانها حرف میزنی کاش استنباط میکردم فردی باسواد هستی تا پاسخهای علمی بهت میدادم اما حیف مثل تمامی دشمنان مولا نادان ومتعصب هستی کاش این مطلب را هرگز نمینوشتی ویا…. خدا یا مارا ازشر غرور وجهالت نجات بده.(آمین)
bدوست گرامی جناب آقای محمد که در تاریخ بیست و سوم تیر ماه هشتاد و نه نظرتون رو بیان نمودید بهتر نیست اگه میخواهید مطلبی برای نکوهش علی(ع) یا هر بنی بشری مطرح کنید با ذکر سند و ماخذ باشه تا حداقل سبب خیری بشید و کمک کنید تا بالاخره یکی از این دو طایفه شیعه و سنی نیمه وحشی بعد از 1400 سال جنگ پیروز بشه.جدا چه چیزی در علی هست که پذیرفتنش بعد از این همه سال هنوز برای شما و امثال شما اینقدر ثقیل و دور از ذهنه ؟ از این امامت و ولایت چه چیزی نصیب علی و خانواده و تبارش شد که اینقدر دلتون رو به درد میاره و نمیتونید بپذیریتش؟ از خدا نمیترسید که این چنین راحت و بدون مدرک به دیگران تهمت زشتکاری و …. میزنید علی با هر کسی ازدواج کرد خارج از رضایت اون شخص و خداش نبود کجا و در کدوم سند چیزی خلاف این رو خوندید و یا دیدید؟ اگر کوچکترین مالی از شما سرقت بشه تا دزد رو پیدا نکنید و مالتون رو پس نگیرید و دزد رو زیر کتک ادب نکنید آروم نمیشید.تازه با اینکه میدونید قراره به دست قانون داده بشه .چرا اینجا خودتون رو وحشی و ناجوانمرد نمیدونید اما علی که شمشیر به روی کافر و متجاوز مال و ناموس اون زمان میکشه ناجوانمرد -فریبکار و لایق تفه….نمیدونم چطور به خودتون اجازه میدید تهمت به کسی بزنید که از این دنیا هیچ نخواست و تمام خانواده اش رو برای انسان شدن شما و امثال شما فدا کرد حقیقتا هم افسوس و صد افسوس. چرا که اگه این عمر رو صرف رام کردن یک حیوان میکرد صد در صد نتیجه ای بهتر از این میگرفت
سلام به مملی که از عالم و ادم شاکیه !!!
عزیز دل بابا تو تمام عقده و عصبانیتتو در یک تکه از سخنان گهربارت !!! بیان کردی و اونم اینجاس که گفتی “””اگه مولات در زمان حال بود وبرایه یه لقمه نون باید از صبح تا شب سگ دو میزد وبرایه یک زن ملیونها تومان خرج میکرد””” آره عزیزم تو اول برو خودتو اصلاح کن ببین اولویت زندگی در این دنیات چیه و توانائیه خودتم بسنج بعد بیا افاضات خودتو در اثر ناکامی و بی لیاقتی در زندگیت رو به رخ دیگران بکش عزیز دلم !!!
تو که نمیتونی جلوی خرج میلیونی زنتو بگیریو فکر میکنی که ابر و باد و مه و خورشید باید در کار باشند و مفتی خرج تورو و عیالتو بدند که اسمش عدالت نیست !!!
2- حکومت دینی رو تو چرا از این زاویه نگاه میکنی که باید دین شخصی باشه !!! تو هم که چرتو پرتای نوری زاد و اراجیف بی بی سی و صدای امریکارو میزنی !!! آیا تا حالا فکر کردی قوانین یک مملکت ریشه اش کجاشت ؟ مسلماً در اخلاقیات . اخلاقیات ریشه اش در کجاست و معیارش چیست ؟ مسلماً در سخنان و اموزه هائی که ذاتاً و به معنای حقیقی باعث کمال انسان میشود که اینها معمولاً در یک مکتب یا ایدئولوژی جمع بندی و تعریف میشود که نامش را دین و یا مذهب میگذارند . گوینده این سخنان در طول تاریخ چه کسانی بوده اند ؟ پیامبران و کسانی که از قوه عقل و اموزه های خردمندان و عقلا به معنای واقعی استفاده کرده اند .
خوب پس معلوم شد در کشورهای اروپائی و امریکائی قوانین نوشته شده ذاتاً بر اساس اموزه های مسیحیت و عقلا و خردمندان آن کشورها بوده است .
حال ممل جون اگه یه کم از قوه عقل برخوردار باشی و ذاتاً اهل تفکر باشی با کمی دقت درخواهی یافت که قوانین در کشور ما نیز بر اساس همان متد کشورهای غربی از اموزه های دینی منتشر شده در منطقه نوشته شده که بر اساس همان اصل تعهد به اجرای قوانین در ذره ذره خاک کره زمین ما هم بایستی دست از وحشیگری و جهالت خود برداشته و به آن احترام بگذاریم.
پس اگر اینو بهتر قبول میکنی احترام به قانون رو از منظر جهان شمولی آن بپذیر و در زندگی خودت اجرا کن !! همانگونه که در هر کشوری پا بگذاری باید اینکارو بکنی!!!
دلم میخواست به تک تک کلماتت جواب قانع کننده بدم دیدم همین بس بود چون از جملاتت پیداست که فشار زندگی که خودت مسبب آن هستی بهت فشار آورده و داری چرتو پرت میگی !!