سخنان جبران خلیل جبران
هنگامي كه خداوند مرا همچون سنگريزه اي در اين درياچه ي عجيب انداخت ، آرامش آن را بر هم زد و بر سطح آن دايره هايي نا محدود پديد آوردم. ولي هنگامي كه به اعماق آن رسيدم ، مانند آن آرام شدم.
سكوت را به من عطا كن تا به تاريكي هاي شب هجوم آورد.
هنگامي كه بدنم گرفتار عشقي نفساني شد و با هم ازدواج كردند ، من دوباره متولد شدم.
در زندگي ام مردي را شناختم كه سخنان را به خوبي مي فهميد ، اما از سخن گفتن ناتوان بود. زبانش را در يك جنگ از دست داده بود و من امروز آن جنگ هايي را كه آن مرد در آنها شركت جسته بود مي شناسم. قبل از
اينكه آن سكوت بزرگ گريبانگيرش شود. اما اكمون بسيار شادمانم كه او در گذشته است ، زيرا جهان با همه گستردگي اش براي همه ي ما كافي نيست.
خداوندا مرا شكار شير قرار بده ، قبل از آنكه خرگوش را شكار من قرار دهي.
روزگاري در سرزمين مصر خاموش و غافل از گذراندن فصل ها به سر بردم . آنگاه خورشيد بر من جاني دوباره بخشيد ، بر كناره نيل ايستاده در حالي كه روزها آواز مي خواندم و شب ها مي خوابيدم.
و اكنون خورشيد از هزار قدمي من به خوبي ديده نمي شود تا بار ديگر در سرزمين مصر بخوابم ، و اين همان اعجوبه ها و معماهاست.
همان خورشيدي كه مرا به سمت خود كشاند ، نمي تواند مرا از خود براند. به همين خاطر است كه همچنان با دو پاي خويش ثابت قدم بر دو گناره نيل راه مي روم.
ياد آوري يكي از راه هاي وصال و ديدار است.
فراموشي يكي از راه هاي آزادي است.
ما زمان را بر اساس گردش خورشيد كه قابل شمارش نيست مي سنجيم .
ولي آنها زمان را با ابزراي كه در جيب هايشان دارند ، مي سنجند.
تو را به خدا به من بگو چگونه ممكن است در يك مكان و زمان گرد هم آييم ؟
كسي كه از پنجره كهكشان به فضا مي نگرد ، اين فضا را مانند فضاي واقع
ميان زمين و خورشيد نمي بيند.
1-
چون عشق اشارت فرماید، قدم به راه نهید،
گرچه دشوارست و بی زنهار این طریق .
و چون بر شما بال گشاید ، سر فرود آورید به تسلیم،
اگر شمشیری نهفته در این بال ، جراحت زخمی بر جانتان زند.
2-
چون عاشقی آمد، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در قلب من است،
شایسته تر آن که گفته آید : من در قلب خداوندم.
3-
تعبیر جبران خلیل جبران از زنا شویی:
در کنار هم بایستید ، نه بسیار نزدیک،
که پایه های حایل معبد ، به جدایی استوارند،
و بلوط و سرو در سایه ی هم سر به آسمان نکشند.
4-
نصیحت جبران خلیل جبران به زوج های جوان :
جام یکدیگر پر کنید ، لکن از یک جام ننوشید .
از نان خود به هم ارزانی دارید ، اما هر دو از یک نان تناول نکنید .
5-
نصیحت جبران خلیل جبران به زوج های جوان به هنگام شادی :
و همگام نغنمه ساز کنید و پای بکوبید و شادمان باشید ، اما امان دهید که هر یک در حریم خلوت خویش آسوده باشد و تنها .
چون تارهای عود که تنهایند هر کدام ، اما به کار یک ترانه ی واحد در ارتعاش.
6-
این کودکان فرزندان شما نی اند،
آنان پسران و دختران اشتیاق حیاتند و هم از برای او .
از شما گذر کنند و به دنیا سفر کنند ، لیکن از شما نیایند . همراهی تان کنند ، اما از شما نباشند.
به آنان عشق خود توانید داد، اما اندیشه تان را هرگز ، که ایشان را افکاری دیگر به سر است ، تفکراتی از آن خویشتن.
7-
شما چون کمانید که فرزندتان همچون پیکان هایی سرشار زندگی از آن رها شوند و به پیش روند.
و تیرانداز ، نشانه را در طریقت بی انتها نظاره کند و به نیروی او اندامتان خمیده شود ، که تیرش تیز بپرد و در دوردست نشیند.
پس شادمان می بایدتان خمیدن در دستهای کماندار،
چون او هم شفیق تیرست که می رود ؛ و هم رفیق کمان که می ماند.
8-
دهش (بخشش )، آنگاه که از ثروت است و از مکنت ، هر چه بسیار ، باز اندک باشد ، که واقعیت بخشش ، ایثار از خویشتن است.
9-
سخاوت ، زیباست آن زمان که دست نیازی به سویتان گشوده آید ، اما زیباترآن ایثار که نیازمند طلب نباشد و از افق های تفحص و ادراک برآید .
و گشاده دستان را تجسس نیازمندان چه بسا دلپذیر تر از بخشایش محض.
10-
و کدامین ثروت است که محفوظ بدارید تا ابد؟
آنچه امروز شما راست ، یک روز به دیگری سپرده شود.
پس امروز به دست خویش عطا کنید ، باشد که شهد گوارای سخاوت ، نصیب شما گردد ، نه مرده ریگی وارثانتان.
11-
حیات درختان در بخشش میوه است. آنها می بخشند تا زنده بمانند ، زیرا اگر باری ندهند خود را به تباهی و نابودی کشانده اند.
12-
و تو کیستی؟ تو که باید آدمیان سینه های خویش را در مقابلت بشکافند و پرده حیا و آزرم و عزت نفس خود را پاره کنند تا تو آنها را به عطای خود سزاور بینی و به جود و کرم خود لایق؟
پس ، نخست بنگر تا ببینی آیا ارزش و لیاقت آن را داری که وسیله ای برای بخشش باشی ؟
آیا شایسته ای تا بخشایشگر باشی؟
زیرا فقط حقیقت زندگی است که می تواند در حق زندگی عطا کند، و تو که این همه به عطای خود می بالی فراموش کرده ای که تنها گواه انتقال عطا از موجودی به موجود دیگر بوده ای!.
13-
وقتی حیوانمی را ذبح می کنی ، در دل خود به قربانی بگو:
نیروی که فرمان کشتن تو را به من داد ، نیرویی است که بزودی مرا از پای در خواهد آورد و هنگامی که لحظه موعد من فرا رسد ، من نیز همانند تو خواهم سوخت ، زیرا قانونی که تو را در مقابل من تسلیم کرده است بزودی مرا به دستی قوی تر خواهد سپرد.
خون تو و خون من عصاره ای است که از روز ازل برای رویاندن درخت آسمانی (در آن سویی طبیعت ) آماده شده است.
14-
هنگامی که سیبی را با دندانهای خود له می کنی در قلب خویش به آن بگو :
دانه ها و ذرات تو در کالبد من به زندگی ادامه خواهند داد.
شکوفه هایی که باید از دانه هایی تو سر زند ، فردا در قلب من شکوفا می شود .
عطر دل انگیز تو ، توام با نفسهای گرم من به عالم بالا صعود خواهد کرد ، و من و تو در تمام فصلها شاد و خرم خواهیم بود.
15-
اگر کار و کوشش با محبت توام نباشد پوچ و بی ثمر است ، زیرا اگر شما با محبت به تلاش برخیزید ، می توانید ارواح خویش را با یکدیگر گره بزنید و آنگاه همه شما با خدای بزرگ پیوند خورده اید.
16-
شما را اگر توان نباشد که کار خود به عشق در آمیزید و پیوسته بار وظیفه ای را بی رغبت به دوش می کشید ، زنهار دست از کار بشویید و بر آستان معبدی نشینید و از آنان که به شادی ، تلاش کنند صدقه بستانید.
زیرا آنکه بی میل ، خمیری در تنور نهد ، نان تلخی واستاند که انسان را تنها نیمه سیر کند،
و آنکه انگور به اکراه فشارد ، شراب را عساره ای مسموم سازد ،
و آنکه حتی به زیبایی آواز فرشتگان نغمه ساز کند ، چون به آواز خویش عشق نمی ورزد ، تنها می تواند گوش انسانی را بر صدای روز و نجوای شب ببندد.
17-
کار تجسم عشق است.
18-
به معیار دل ، شادمانی ، چهره ی بی نقاب اندوه است و آوای خنده از همان چاه بر شود که بسیاری ایام ، لبریز اشک می باشد.
19-
اندوه و نشاط همواره دوشادوش هم سفر کنند و در آن هنگام که یکی بر سفره ی شما نشسته است ، دیگری در رختخوابتان آرمیده باشد.شما پیوسته چون ترازویید بی تکلیف در میانه اندوه و نشاط .
20-
کسی که کشته می شود ، در جریان قتل خود سهمی دارد و نمی تواند از آن تبرئه شود . آن که چیزی از وی به سرقت می رود نمی تواند از سرزنش برکنار باشد. انسان نیکوکار هرگز نمی تواند خود را از اعمال تبهکاران تبرئه کند ، و انسان پاک نمی تواند از آلودگی و ناپاکی تبهکاران در امان باشد . چه بسا که انسان مجرم ، خود قربانی کسی است که جرم و جنایت را در حق او انجام داده.
21-
شما می توانید بانگ طبل را مهار کنید و سیمهای گیتار را باز کنید ، ولی کدامیک از فرزندان آدم خواهد توانست چکاوک را در آسمان از نوا باز دارد؟
جبران خليل جبران و عقده اوديپ
نوشته: وفيق غريزي
ترجمه: محمد جواهركلام


باسلام …
مطالب بسیار جالب و عالی بود یه سری وقت کردید به وبلاگ ما بزنید خوشحال میشیم نظرتون رو در موردش بدونیم با تشکر
ترجمت خوب نیست
دوست دارم
با سلام
مطالب بسیار جالب و عالی بود باید با آنها یکی شد تا آنها را دریافت
به دریا رفته می داند مصیبتهای طوفان را
ﺳﻼﻡ ﻣﺮﺳﯽ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻟﺐ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯽ
ﺗﻮ ﺁﻥﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﻨﺪﯾﺪﻩ ﺍﯾﯽ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﮔﺮﯾﺴﺘﻪ ﺍﯾﯽ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻠﯿﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
سلام
ممنون از این همه لطفی که کردین و این مطالب رو گلچین کردین
حرفای جبران رو فقط با قلب میشه فهمید